Sanne Terlingen

Gepubliceerd in Spam, juni 2006

Een (duizend-en-een) nacht beleven in de Efteling, dat lijkt me wel wat. Zou het echt mogelijk zijn om ’s nachts bij te kletsen met Hans en Grietje en om ’s ochtends als allereerste in het park te zijn? Of is er een gevaarlijke bewaker die daar een toverstokje voor komt steken? Ik ga het ontdekken en probeer mezelf te laten insluiten in de Efteling…

Stap 1: Van sprookjesbos tot kinderdoolhof.
Op zoek naar de ideale verstopplaats.
15.00 - ‘Hé dame! Je weet toch wel dat het park om zes uur dicht gaat, hè?’ roept een van de kaartjesknipsters me toe als ik de Efteling binnen wandel. Natuurlijk weet ik dat! Het betekent dat ik nog maar drie uur heb om een plek te vinden waar geen bewaker me te pakken krijgt!
16.00 - Ik ben begonnen met een rondje sprookjesbos. Het woord ‘bos’ doet me denken aan de ideale verstopplek. Een sprookjesbos blijkt anders in elkaar te zitten: er blijken veel medewerkers rond te lopen en tussen de planten staan spotlights opgesteld. Niet zo leuk als ‘t licht ineens aan gaat als ik net in een bosje ben gekropen, dus ik besluit nog even verder te zoeken.
16.30 - Steeds als ik een beschut hoekje heb ontdekt duikt er weer een probleem op. Camera’s bij de ruige attracties, eettentjes of EHBO-posten bij de plekjes met het meeste groen. En dan zijn er nog zwarte dingen die er anders uitzien dan de sproeiers en die ik er daarom van verdenk dat ‘t camera’s zijn. Maar dan vind ik hem: de ideale spot! Tegenover de zwanenbootjes, naast de rails van de stoomlocomotief ligt hét perfecte bosje. Aan alle kanten groen en genoeg ruimte om eronder te kruipen…

Stap 2: Wie niet weg is is gezien.
Het park gaat dicht, tijd om onder te duiken!
17.15 - Tijd voor een laatste Eftelingmaaltijd. Ik maak mijn plan: over een kwartier ga ik mijn blaas legen op de wc en dan is het tijd om langzaam richting mijn bosje te gaan.
18.15 - De grote stroom bezoekers is weg. Maar steeds als ik met een sprong de bosjes in wil duiken verschijnt er een nieuw groepje Eftelingmedewerkers aan de horizon. Na een kwartier heen en weer geloop spint ik toch maar door de varens richting een boom. Dubbelgeklapte enkels. Takken die in mijn gezicht zwiepen, maar ik lig!
18.45 - Ik lig nog steeds. Groepjes personeel druppelen langzaam het park uit. Het park is uitgestorven maar op de achtergrond klinkt het geluid van heftige beats. O nee! Er zou toch geen feestje aan de gang zijn in een van de restaurants? Voor de zekerheid blijf ik maar liggen tot ‘t helemaal donker is. Met als enige afleiding mijn meegebrachte broodje gezond en een groep pissebedden en mieren lig ik drie uur tussen de takken. Ik heb leukere avonden meegemaakt.

Stap 3: Op zoek naar Langnek
Rondsluipen in de Efteling by night
22.00 - Eindelijk ben ik mijn schuilplaats uit. Maar wat is het donker! De Efteling doet duidelijk aan energiebesparing: alle straatverlichting is uit  en zelfs de kleine lampjes van de attracties doen het niet. Binnen een kwartier ben ik hopeloos verdwaald.
22.20 - Shit, ik moet nu al plassen… En ja hoor, niet alleen de verlichting is uit. De wc’s zijn ook op slot. Lekker is dat. Het de hele nacht ophouden is ook geen optie. Ik begin iets minder enthousiast te worden over het hele overnachtingsidee. En dan laat ik toch maar mijn broek zakken naast een Laaf. Ik plas netjes in de vijver.
22.30 - Nog altijd heb ik het sprookjesbos niet gevonden. Ik schuifel over een pleintje tot ik ineens iemand zie staan. Mijn hart bonkt in mijn keel! Nog geen seconde later ontdek ik wat een idioot ik ben. Het is ‘gewoon’ een beeld van een oud wijffie dat midden op een plein staat. Tja, het blijft de Efteling, hè!

Stap 4: De Droomvlucht
Opgejaagd door een Laaffetisjist
22.40 - Help! Nu is ‘t wel raak. Vlak voor mijn neus kruipt een man uit de bosjes. Wat doet die daar? Hebben we concurrentie of is ‘t een freak met een Laaffetisj? Even blijf ik verstijfd staan dan doe ik ‘t enige wat in me opkomt: ik ren.
22.50 - Ik ben nog steeds in paniek. Hijgend zoek ik een uitgang, maar alle hekken zijn te hoog om even vlug overheen te klimmen. Ik wil naar huis! Niks sprookjesbos… ik wil de politie bellen en die moet maar
zorgen dat ik hier uit kom!
23.00 - Nee, ik kan deze missie niet opgeven. Ik ga op zoek naar een plek waar ik kan blijven tot ik me wat veiliger voel. Sommige paden zijn verlicht door lantaarns van de snelweg naast het park. Daar durf ik wel te lopen. Maar waar vind ik een plek waar die enge vent me niet komt zoeken? En waar geen Eftelingpersoneel opduikt?
23.20 - Weer blijkt het Land van Laaf mijn redding. Uitgeput kruip ik een huis vol glijbanen in. Goed beschut maar met genoeg uitgangen. Het is koud. Ik heb een al een shirt over mijn shirt heen getrokken. Maar nu doe ik ook nog een trui over mijn jas aan. Ik trek een sjaal over mijn benen en probeer te slapen op de koude houten vloer.
23.55 - De vloer is hard en ik heb het nog steeds koud. Gelukkig val ik niet veel later toch in slaap…

Stap 5: De Efteling ontwaakt
Nieuwe poging tot bezoek aan doornroosje
4.30 - Ik ben geradbraakt. Alles doet pijn! Ik kan niet meer zitten omdat ik beurse billen heb, maar het is te koud om languit op de vloer te liggen. Als ik dit had geweten was ik echt niet zo gek geweest om op pad te gaan. Ik heb maar een uur geslapen en de rest van de tijd heb ik me ellendig
gevoeld en met mijn hoofd tegen de muur gehangen.
5.00 - Ik heb geen gevoel meer in mijn voeten. Ik wil hier uit!
5.30 - Eindelijk wordt het wat lichter. Ik grijp meteen mijn kans en ga het glijhuis uit. Nog een keer plassen en dan mijn tanden poetsen bij de fontein. Eigenlijk best een avontuur!
5.40 - Mijn tandpastarochel ligt nog niet in de fontein of ik zie zwaailichten achter me. Kut! De schoonmakers beginnen echt belachelijk vroeg hier! Het is meteen weer rennen geblazen! Dit keer weet ik wél de weg naar het sprookjesbos te vinden.
5.50 - Toch wel leuk dit. Bij de reus uit klein duimpje is nog geen
medewerker te herkennen dus klim ik bovenop hem. Zo wil ik wel op de foto! Steeds vrolijker ga ik van Langnek naar Ezeltje Strekje tot ik ‘t huisje van Hansen Grietje zie. Daar moet natuurlijk een plaatje geschoten!
7.30 - Bezemwagens, bladerenzuigers… het wordt steeds drukker. Dan maar weer een paddestoel in. Nu het licht is ben ik een stuk minder bang.
Onterecht, blijkt al snel. Daar komt een glazenwasser aan. En laten er in deze paddestoel nou net een stel ruitjes zitten… Hoe ik het doe weet ik niet, maar achter de rug van de man om ren ik naar een andere paddestoel.

Stap 6: Mission accomplished
En ze leefde nog lang en gelukkig…
9.00 - De paddenstoelen in ‘t bos gaan aan. Het vrolijke muziekje houdt me nu gezelschap onder het wachten. Nog een uur!
10.00 - Zou het park al open zijn? Ik durf nog niet te voorschijn te komen, maar ineens zie ik een kind lopen. Jáaaaa het is me gelukt. Trots huppel ik door het sprookjesbos. Ik voel me opeens heel stoer. Stralend bestel ik een kop koffie en ga ik op een echte wc. Heerlijk!
10.45 - Nog even op de foto met Pardoes. En ik loop tegen de stroom in het park uit. Ik ben veilig buiten. Mission complete!

De Efteling: “Nee hoor, dat kan niet.”
Tuurlijk belden wij nog even met de Efteling. Even vragen of zich wel vaker opsluiten in het pretpark. Bijvoorbeeld om er te overnachten of om er zonder kaartje binnen te komen? De dame van de telefooncentrale weet ‘t zeker:  ”Nee, dat komt niet voor. Maar ik zal u even doorverbinden met de afdeling communicatie.” Daar zijn ze even stellig.
Hester Ubbink: “In het verleden is het wel eens voorgevallen dat mensen ongezien de Efteling in probeerden te komen. Maar wij hebben 24 uur per dag een scherpe beveiliging. Er worden ’s nachts rondes gemaakt en er hangen diverse camera’s. Waar? Dat verklappen we niet… Het is niet de bedoeling dat mensen daar misbruik van maken. Wat er gebeurt als we je betrappen? Dan schakelen we de politie in!” Grote bluf daar bij de Efteling, of hebben ze me verward met Klein Duimpje? Eén ding weet ik zeker: ik ben een lucky bastard dat ze me niet gepakt hebben! Een dutje met een Laaf is stukken beter dan een nachtje in de cel.