Sanne Terlingen

Op het eerste gezicht is ze een orthodoxe moslima. Nasreem heet ze, de 22-jarige meid die naast mij en reisgenoot Arne (arnedoornebal.com) ploft op de veerboot van Zanzibar naar Dar es Salaam. Dankzij haar zwarte gewaad zijn alleen haar zwaar gemakeupte donkere ogen zichtbaar en een stel roze geverfde lippen. Wat gerinkel later verschijnt er een dure Nokiatelefoon met 3,2 megapixelcamera vanonder de zwarte lappen.De veerboot waarmee we over de Indische Oceaan varen is een luxe exemplaar. In twee uur brengt de Sea Bus ons van het eiland naar het vaste land en daar betalen we dan 35 dollars voor. Heen gingen we met de Flying Horse, slechts 20 dollar maar de reis duurt dan ook twee keer zo lang. Niet dat dat erg was, want we dobberden langs witte stranden en bewonderden voorbijvarende dhows terwijl we langzaam maar zeker onze bestemming naderden.
Aangezien de heenreis goed was verwachten we van de tocht met de Sea Bus nog meer. Maar eenmaal op de boot blijkt de airco te loeien, naar buiten kijken kan niet en de plastic zakjes liggen al klaar: de bus vaart namelijk zo hard dat zeker de helft van de passagiers de maaginhoud in de zakjes deponeert. (Gelukkig wist Arne nog net het telefoonnummer van onze buurvrouw Nasreem te regelen voor het zijn kotsbeurt was…)
Enig hoogtepuntje was dat twee Masai zo misselijk werden dat ze heel hard het trapje naar buiten oprenden, waardoor ik eindelijk onder een krijgersrok heb kunnen loeren.

Eenmaal in Dar es Salaam wandelen we naar ons hotel in de wijk Kariakoo. Halverwege komen we langs het billboard van Didier Drogba, mijn grote held. Voor de reis naar Zanzibar poseerde ik uitgebreid voor het bord zodat ik eindelijk eens met de knappe voetballer op de foto sta. Nu zit er tegenover de plaat een oude schoenmaker. Hoewel er aan mijn pallediums niets te poetsen valt wil het mannetje toch graag dat ik naast hem kom zitten. Hij vindt het zo leuk dat een blanke wat woordjes Swahili spreekt… Geconcentreerd wacht ik tot hij begint te ratelen in de Afrikaanse taal. Als Mangahuhn zijn mond opentrekt rollen er echter zinnen in vloeiend Engels uit. Hij wilde zo graag zijn lievelingstaal weer eens oefenen…
Op het bankje naast hem staar ik naar Drogba als ineens vier mannen bovenop een fietser springen en hem volledig in elkaar meppen op wat ik tot een minuut daarvoor een van de veiligste plekken van Dar es Salaam waande.
De fietser had geld, legt de schoenmaker uit. En ook op een drukke, brede straat met Drogbabillboard ben je dan niet veilig voor een brute beroving. De dieven maken zich uit de voeten en de zwaargewonde fietser wordt door de menigte in een taxibusje gestopt. Zijn tas met geld heeft hij nog stevig tegen zich aangeklemd.

Aangekomen in het hotel zijn we toe aan een avondje ontspanning. En moslima Nasreem is daar ook wel voor in: haar zwarte gewaad is versierd met glitters en boven haar billen bungelt een glimmende ster. Of we vanavond een drankje (met alcohol!) met haar willen drinken? We hebben het nummer van haar superdeluxe telefoon, dus als we her Dar es Salaamse clubleven willen verkennen kunnen we haar bellen…