Sanne Terlingen

Zaterdagnacht, het jaar 2000. In mijn roze topje fiets ik naar het café van Grietje, twee dorpen verderop. Waar vijftienjarigen zonder problemen acht glazen Wodka-Redbull mogen drinken. Waar Grietjes zoon Bert meegebrachte cd’tjes in de speler doet terwijl zij een oogje toeknijpt als het feestje afgelopen hoort te zijn volgens de dorpsagent.  En waar alle lekkere (en minder lekkere) jochies uit de buurt hun scooter voor de deur parkeren in de hoop dat één van de dronken meisjes dusdanig onder de indruk is dat ze in het steegje naast de kroeg een potje wil tongzoenen. Elke week opnieuw trap ik erin. Het voordeel van Grietjes wodka is dat ik daar de volgende dag niets meer van weet.

Zwart hemd
Zaterdagnacht, 2005. Mijn roze topje heb ik verruild voor een wit hemdje en de wodka voor wijn. Mijn vrienden doen alternatief in Ekko en ik dus ook.
Zaterdagnacht, 2010. Ik heb het wel gehad met de blonde bijna minderjarige meisjes in witte hemdjes die naar mijn ontzettend knappe vriend lonken. Met biertjes uit een flesje en nieuwe songs die ik niet mee kan zingen en ook niet mee kan dansen als Ekko’s mixmeesters wederom gemeen zijn. Ik verlies mijn laatste wilde haren op de dartbaan van Café Flitz. ’s Nachts dansen voormalige Ekko-, Tivoli-, ACU-gangers en jongeren die zich nu al helemaal zichzelf voelen, daar in zwarte hemdjes. Als er een vaste bezoeker binnenkomt stopt de dj diens favoriete cd vast in de speler.

Net als vroeger
Zaterdagnacht, het jaar 2008. In Café Flitz lijkt het alsof de alcoholprijzen de afgelopen acht jaar niet zijn gestegen. Aan de introductie van de Euro, het rookverbod en de kredietcrisis denk je alleen als je Triviant speelt op het photoplayapparaat. 
Ik werd in die acht jaar geen cent wijzer: van goedkope zoete drankjes drink ik er nog steeds te veel. En wat is gênanter? Denken dat een jongen op een scooter leuk is of denken dat je leuk bent als je airguitar en airdrums speelt op de dansvloer?
Het voordeel is dat ik me ook dit keer niets kon herinneren. Het nadeel is dat ik nu review voor NL en alle belevenissen op mijn kladblaadje terug kan lezen.

Waarom wel:   het huiskamergevoel. Qua prijs, qua gemoedelijkheid en je kunt rustig in je huispak neerploffen terwijl de dj je lievelingsmuziek draait.
Waarom niet:  sommige dingen kun je toch écht beter thuis doen. Luchtgitaar spelen bijvoorbeeld.

Wat: Flitz, zaterdagnacht
Waar:  Café Flitz, Rozenstraat 15
Wanneer: zaterdag 6 december (23.00 - 04.45)
Frequentie:  vrijdag en zaterdag
Toegangsprijs: gratis
De organisatie: ‘Een bruin café dat ’s nachts zijn deuren opent. Een kroeg waar je nog jezelf kunt zijn en heel belangrijk: er kan gedanst worden!’

Wie: ex-Ekko-gangers, alternatief publiek dat er effe uit wil
Bediening:  goedgemutste man in wollen trui en man in ACU-shirt
Sfeer:  bruine kroeg met liefde voor muziek
Muziek:  jij vraagt, Flitz draait (alternatief)
Dresscode: whatever you want, of een zwart hemd
Flirtfactor:  mwah
Prijs: Vaasje €1,95, wijn €2,10, Baileys €2,70
Toiletten: ‘I love Karin Pieck’ kerfde een bezoeker in de rode deur