Sanne Terlingen

Lang geleden, toen er nog heuse stammenoorlogen waren in de Ashanti-regio, ontdekte de Asantehene (koning van het Ashantivolk) een ontzettend mooie vrouw. Hij wilde haar tot de zijne maken maar zij kwam uit Mampong, en tegen de stam uit die regio was de koning nou juist aan het vechten. Dus wilde hij een dorp bouwen voor deze prachtige vrouw, zodat ze daar vandaan elke nacht naar zijn paleis kon komen. Dertig kilometer van Kumasi was een plek waar de jager altijd raak schoot. Daar bouwde de Asantehene het dorp Toamfom. Amfom betekent “raak schieten” en To “iedere keer”.
Beatrice, de Ashanti-vrouw van wie Arnold en ik ons huis huren, vertelt trots over het ontstaan van haar moederdorp. Het dorp waar ik ga uitzoeken hoe Ashanti’s beslissingen nemen over ontwikkeling als ze nog nooit met een NGO (hulpverlenende non-gouvernementele organisatie) in aanraking zijn gekomen.
De volgende dag vertelt Toamfoms Chairman me hetzelfde verhaal als Beatrice. Alleen de mooie vrouw is dit maal een Shrine. In een bezemkast staat deze Shrine nog steeds. Chief Nana klopt drie keer op de deur voordat we binnenmogen. Wie dit niet doet loopt het risico een ernstige oogaandoening te krijgen.  Naast grote flessen Schnapps staat iets met een doek erover. Die doek gaat er niet af, “we hebben de Shrine vandaag niets te vragen”.
Op vrijdag is de Shrine uit zijn hum, dan moet iedereen in een andere kamer slapen dan gebruikelijk en wie wil vegen moet dat met een speciale bezem doen. En de kamer van de Shrine mag (ondanks veelvuldig kloppen op de deur) niet betreden worden.
Toamfom is arm. De school, waar 300 kinderen heengaan, heeft alleen een gat met planken erover als toilet. Wie water wil moet dat halen in het buurdorp. Het grondwater zit zo diep dat het aanleggen van een pomp 5000 Ghanese Cedi (€3500,-) kost, en dat hebben de leiders van Toamfom niet. Graag zouden ze een NGO in hun dorp verwelkomen, maar wie uit hun arme dorpje heeft nou goede connecties in de grote stad? Chief Nana wil dat we neerhurken onder zijn mangoboom, dan kan ik zien hoe hij de Chairman overtuigt dat een waterpomp belangrijker is dan een grotere school. Maar eerst gaan Arnold en ik met Ed naar het nabijgelegen meer, even ontspannen, want dit korte verhaal ging in werkelijk gepaard met eindeloos handen schudden en ceremoniële handelingen. En dat in de brandende Afrikaanse zon.

Als ik de volgende dag thuiskom na mijn bezoek aan Yao van NGO GoodWorkGhana roept Beatrice: “Sanne, je hebt bezoek!” Minstens een uur zat de koning van het dorpje Akyeremade op mij te wachten aan onze eettafel. Zijn dorp is meer ontwikkeld; hij wenst een bibliotheek met een computer in plaats van een waterpomp. Ik ben officieel uitgenodigd om met Pasen onder zijn mangoboom te komen zitten. Dan gaan we geld inzamelen onder de lokale bevolking in de hoop dat de Akyeremadehene zijn bibliotheek kan kopen…