Sanne Terlingen

“Zie je niets aan me?” De twintigjarige Ruth glimlacht trots terwijl ze de glimmende knopjes in haar oren showt.Vast de dochter van een machtig Afrikaans stamhoofd, veronderstelde ik de eerste keer dat ik haar zag. Waar haalt een meisje in Ghana anders ‘t geld vandaan om te studeren en zichzelf te versieren?
Ik had er niet verder naast kunnen zitten: Ruth’s vader verzamelt tomaten en haar moeder verkoopt ze. Zij iheeft het beter voor elkaar dankzij een mannelijke medestudent. Ruth: “Samuel betaalt mijn schoenen, jurkjes en mijn studie. Als hij dat niet zou doen dan zou ik een andere vriend zoeken. Of er eentje bij nemen. Over een paar jaar kan ik mijn eigen geld verdienen. En doordat ik er elke dag mooi uitzie kan ik dan ook alle mannen krijgen die ik wil!” Ruth’s vriendin vult aan: “Als een jongen geen geld heeft om voor zijn meisje te zorgen, moet hij überhaupt geen vriendin nemen!”
Harteloze geldjaagsters? Nee, eerder de Ghanese variant op onze Hollandse breezersletjes. Samuel is - ook als hij blijft betalen - geen blijvertje. En hij weet dat net zo goed als Ruth. “Als zij er mooi uitziet, en ik neem haar mee naar mijn vrienden, dan juichen ze me toe.”  Dankzij Ruth’s nieuwe jurk kan Samuel als hij straks wil trouwen uit nóg meer vrouwen kiezen. En tot die tijd kookt Ruth zijn maaltijden en brengt ze de nachten door in zijn bed.
“Jij ziet er trouwens ook mooi uit vandaag!” complimenteert het meisje me. “Nieuwe outfit?”
“Verjaardagscadeautje van mijn vriend,” leg ik uit.
Vorige week, toen hij me voorstelde een mooi roze jurkje voor me te kopen met Afrikaans motief, waande ik me in de zevende hemel. Sinds het gesprek met Ruth pieker ik… Hoe sleep ik nog gauw een stel nieuwe schoenen in de wacht voor mijn vent in het huwelijksbootje stapt met een goedkokende Ghanese?

Gepubliceerd in de rubriek ‘Ongebaande Paden’ in De Pers op 31 maart 2009