Sanne Terlingen

Ik slaap overal: in de trein, bij saaie vergaderingen of boven het boek dat ik aan het lezen. Maar goed slapen in bed? Vergeet het maar! De nacht voor een belangrijke afspraak denk ik daar zó over na, dat ik gegarandeerd wakker lig. Toen ik als achttienjarige eindexamens moest doen, vond mijn vader het tijd voor wijze raad.

“Ken je die mop van Sam en Saar?” vroeg hij tijdens het avondeten. “Sam ligt in bed en kan maar niet in slaap komen. Hij draait. Hij zucht. En Saar wordt er gek van. ‘Wat is er? Hebbie zwarigheid?’ ‘Ja,’ zegt Sam, ‘de overbuurman krijgt nog honderd gulden van me en ik zou bij god niet weten waar ik die vandaan moet halen.’ ‘Is dat alles? Wacht maar, dat regel ik wel even,’ zegt Saar. Ze stapt het bed uit, naar het raam, doet het open en roept: ‘Buurman! Buurman!’ Buurman komt zijn bed uit en roept terug: ‘Ja Saar, wat is er?’
‘Klopt het dat jij nog een meier van Sam krijgt?’
‘Jazeker. Hoezo?’
‘Schrijf dat maar op je buik, want hij heeft ‘m niet!’
Saar kruipt weer in bed en zegt tegen Sam: ‘Slapen jij! Nou ligt hij wakker.’”

De moraal van mijn vaders verhaal? Als ik stopte met piekeren kon ik uitgerust mijn examens maken. Maar ik stelde me voor dat ik Sam was. In zijn geval zou ik me zorgen maken dat de buurman me niet meer aardig vond, of dat Saar zou denken dat ik niet met geld om kon gaan…  Daarna beeldde ik me in hoe ik op mijn geschiedenisleraar af zou stappen: “Meneer. Ik heb mijn examen niet voorbereid!” Ik denk dat hij een grote één op mijn opdrachten zou krabbelen om daarna vrolijk bij zijn vrouw in bed te kruipen.

Ik ben niet de enige die slecht slaapt. Bij het schrijven van het verhaal over slapeloosheid voor Yes 46 ontdekte ik dat een op de vier Nederlanders regelmatig wakker ligt. Maar het slaapprobleem van Steffie is nog een graadje erger. Het lukt haar al vijf jaar niet om een nacht door te slapen, zelfs niet als ze slaappillen slikt. Samen met Wendy en Ellen vertelt ze volgende week hoe moe ze daarvan wordt.