Sanne Terlingen

Eén ei is geen ei. Twee eieren zijn een half ei. En twee eieren met spaghetti en rode peper, dat is een Kameroens paasontbijt. De kip zelf vormt het middagmaal. Pasen is hier net als kerst: je eet je vol, zingt in de kerk en goede mannen geven hun vrouw een nieuwe outfit. Maar cadeautjes kosten geld en bij de meeste kerels groeit geen geldboom in de tuin. Een vent zonder boom heeft drie keuzemogelijkheden:
Optie 1: hij laat zijn vrouw op haar eieren zitten, wachtend op niks. Eigenlijk geen optie, want als de gezinnetjes in de middag naar hun kerk marcheren, dragen alle kindertjes witte, kanten sokjes in nieuwe lakschoentjes. Allemaal sjouwen ze zo’n pop met zich mee die je niet wilt winnen als je op de kermis voor een euro touwtje trekt. De vrouwen zijn wandelende palmpaasstokken met strikken in de haren, gouden paaseieren in hun en slingers om hun nek. Bij de kerk wacht de fotograaf. Gezinnetje na gezinnetje poseert voor een heg (liefst een met roze bloemen). Zo wordt de goedheid van de man des huizes voor eeuwig vastgelegd.
Optie 2: een Kameroener die zijn vrouw niet in het nieuw steekt, is een mislukte paashaas. Maar kerels zonder spaarpot die voor de regering werken, hebben geluk: dit land is corrupt. Ongeveer twee weken voor de feestdagen beginnen, verdubbelt het aantal roadblocks op de wegen. Dat betekent dat politiemannen een touwtje over de weg spannen. Pas als je ze genoeg muntjes toestopt, laten ze dat touwtje zakken. Een andere manier om held te vangen, is het fanatiek controleren van identiteitsbewijzen. Je moet hier altijd je paspoort bij je dragen, anders ga je de cel in. Tenzij je de politieman die jou betrapt ongeveer tien euro geeft. Als je blank bent en je paspoort klopt niet, blijkt het omkoopbedrag ineens honderd euro. Of duizend. Zo raken de mannen die braaf spaarden voor een cadeautje voor hun vrouw alsnog hun centjes kwijt. Ook Arnold en ik gaan op pad. Gelukkig zijn onze paspoorten, visums en alle andere denkbare documenten in orde, want vreemd genoeg checken de agenten bij iedere busjescontrole alleen de papieren van de blanke passagiers.
Optie 3: tja, aangezien optie één geen optie is en optie twee slechts een handjevol mannen helpt, kiezen veel Kameroeners voor optie drie: het inpikken van het cadeaugeld van iemand anders. Als omstanders je betrappen bij het stelen, eindig je meestal met een fikkende autoband om je middel. Maar rond de feestdagen ligt het anders: dan mogen Kameroeners als Robin Hoods hun rijke landgenoten en buitenlanders bestelen. Zo deed een jongen alsof hij een dakwerker was en hengelde door het ontstane gat de laptop en camera van een studente naar buiten. In de hoofdstad hingen jongens met hun volle gewicht aan de rits van mijn tas en met hun vrije hand graaiden ze. Toen het voor de derde keer gebeurde, tikte Arnold de dief hardhandig op zijn vingers. Die keek vooral kwaad omdat hij zijn buit misliep.
Als de feestdagen daar zijn blijkt Arnold mijn perfecte paashaas: ik krijg een rood sportbroekje en het bijbehorende shirt van het Kameroense nationale voetbalteam. “Vrolijk Pasen, white Man!” roepen onze stadsgenoten. “Waar blijft mijn paascadeautje? Geef de duizend Franc!” Dat doe ik. Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen.