Regels zijn Regels (Sneakpreview Yes)
Sanne Terlingen is freelance journalist. Voor haar artikel over omstreden banen interviewde ze Christien, een meisje dat helpt bij het uitzetten van illegalen.
Herinner je haar nog? Taida Pasić? Het meisje uit Kosovo dat stiekem terugkeerde naar Winterswijk omdat ze zó graag haar VWO-diploma wilde halen… Ze maakte Rita Verdonk woedend. “Regels zijn regels”, riep Rita. En Taida moest weg.
Een beetje huiverig was ik wel, toen ik voor Yes naar het uitzetcentrum reisde waar Taida vier jaar geleden twee weken zat opgesloten. Het is echt een gevangenis. Ik mocht alleen naar binnen als ik mijn paspoort, mijn jas, tas en telefoon bij de receptie liet. Gelukkig mocht mijn kladblok wel mee. Als ik Christiens werkkamer binnenstap is ze juist klaar met het bijwerken van de vreemdelingendossiers. “Hoe kun je nou kindertjes wegsturen die hier geboren zijn,” confronteer ik haar. Volgens mij kan alleen een ijskonijn zulk werk doen. “Vind je ze niet zielig?” Ze schokschoudert. “Regels zijn regels.”
Alle inwoners van ons land kiezen het parlement. Het is de meerderheid die bepaalt hoe ons vreemdelingenbeleid eruit ziet. En die meerderheid vindt dat meisjes terug moeten zodra de oorlog in hun eigen land voorbij is. Pas toen ze Taida op tv zagen. Hoorden dat ze vloeiend Nederlands sprak. Pas tóen kregen er mensen medelijden. Maar al die Taida’s die het nieuws niet haalden, die interesseerden hen geen zier.
Christien ontmoet elke dag Taida’s. Of jongens die hier willen werken omdat hun familie thuis zo’n honger heeft. En moeders met kinderen die hier geboren zijn. Ze moeten allemaal weg. En wat Christien daarvan vindt, dat zegt ze niet. Tenslotte hebben we dit uitzetbeleid ‘met z’n allen’ gekozen. Wel vertelt ze dat ze dit werk doet omdat ze wil dat het wegsturen van vreemdelingen op een menswaardige manier gebeurt. Ze vertelt ook over Oostblokkers die haar blauwe ogen en blonde haren bewonderen. Over Nigerianen die haar het bosje bloemen brengen dat ze in de kerk kregen. Over de vreemdelingen die voor de derde keer in de stoel tegenover haar ploffen. Die flikten het gewoon om wéér ongezien ons land binnen te glippen. Ze gniffelen als ze Christien herkennen. En Christien lacht mee.
Het verhaal van Taida liep het trouwens goed af. Die maakte haar VWO-examen op de Nederlandse ambassade in Sarajevo en nu studeert ze rechten in Leiden. Want regels zijn regels: wie genoeg geld bezit om in Nederland te wonen en leren, krijgt zo een studentenvisum.